AVEC « MEDEA’S CHILDREN », MILO RAU POURSUIT SON EXPLORATION DE LA VIOLENCE

AGENDA. MEDEA’S CHILDREN – Milo Rau – MC 93, Bobigny, les 14 et 15 novembre 2025 – NT Gent, Gand, les 24 et 25 novembre 2026.
Entrelaçant l’infanticide mythique de Médée à un autre, bien réel, Milo Rau poursuit son exploration des ressorts de la violence. Comment comprendre qu’une mère assassine ses propres enfants ? Pour revenir aux racines du plus tabou des crimes, le metteur en scène fait dialoguer, comme à son habitude, l’histoire du théâtre et la réalité la plus contemporaine. Il entremêle ainsi Médée, la pièce d’Euripide, au récit d’un autre infanticide, commis en Belgique en 2007, et en confie la narration à de très jeunes interprètes, principaux intéressés pourtant trop souvent réduits au silence.
Dans un décor qui pourrait paraître bon enfant s’il n’était pas aussi inquiétant, les acteurs rejouent des scènes des deux tragédies, les analysent ou témoignent face caméra. Au miroir de leur propre existence, ils préfèrent multiplier les questions adressées aux adultes plutôt qu’apaiser les esprits.
Si Milo Rau a puisé de nombreuses fois dans l’histoire européenne la matière de ses travaux, le fait divers peut aussi en constituer l’étincelle. Non par goût du sensationnel, mais parce que le fait divers défie souvent notre entendement, suscite notre compassion ou au contraire notre répulsion.
C’est le cas dans Medea’s Children : en 2007 en Belgique, une mère assassinait brutalement ses quatre filles et son fils. Un drame réel dont les accents en rappellent immédiatement un autre : celui de la magicienne infanticide Médée, exilée et délaissée par le héros Jason. Si la tradition de la tragédie antique occulte les enfants et les réduit au silence, Milo Rau au contraire les fait monter sur scène. Avec une spontanéité et une lucidité désarmantes, ils vont y interpréter les deux drames et les mettre en regard, commentant régulièrement leur propre jeu, dans un va-et-vient troublant entre réalité et fiction. Loin de tout psychologisme, à rebours des schémas explicatifs simplistes, le geste meurtrier, rejoué sur la scène, conserve son énigme.
_________________
MEDEA’S KINDEREN – Milo Rau – MC 93, Bobigny, 14 en 15 november 2025 – NT Gent, Gent, 24 en 25 november 2026.
Milo Rau verweeft de mythische kindermoord van Medea met een andere, zeer reële, en zet zo zijn onderzoek naar de mechanismen van geweld voort. Hoe kunnen we een moeder begrijpen die haar eigen kinderen vermoordt? Om terug te keren naar de wortels van deze meest taboe misdaad, creëert de regisseur, zoals hij gewend is, een dialoog tussen theatergeschiedenis en de meest hedendaagse realiteit. Hij verweeft Euripides’ Medea met het verhaal van een andere kindermoord, gepleegd in België in 2007, en vertrouwt de vertelling toe aan zeer jonge acteurs, de mensen die er het meest direct door getroffen zijn, maar die helaas maar al te vaak het zwijgen worden opgelegd.
In een omgeving die onschuldig zou lijken als ze niet zo verontrustend was, spelen de acteurs scènes uit de twee tragedies na, analyseren ze die of geven ze hun getuigenis voor de camera. Reflecterend op hun eigen leven, stellen ze liever talloze vragen aan volwassenen dan dat ze troost bieden.
Hoewel Milo Rau in zijn werk vaak inspiratie putte uit de Europese geschiedenis, konden alledaagse gebeurtenissen ook de aanleiding zijn. Niet uit een hang naar sensatie, maar omdat alledaagse gebeurtenissen vaak ons begrip tarten en ons medeleven of juist afkeer opwekken.
Dit is het geval in Medea’s Children : in 2007 vermoordde een moeder in België op brute wijze haar vier dochters en haar zoon. Een ware tragedie die onmiddellijk een andere in herinnering roept: die van de kindermoordende tovenares Medea, verbannen en verlaten door de held Jason. Waar de traditie van de antieke tragedie kinderen verhult en hen het zwijgen oplegt, brengt Milo Rau hen juist op het toneel. Met ontwapenende spontaniteit en helderheid voeren ze beide drama’s op en plaatsen ze naast elkaar, waarbij ze regelmatig commentaar leveren op hun eigen spel, in een verontrustend samenspel tussen realiteit en fictie. Verre van enige psychologisering, in tegenstelling tot simplistische verklarende kaders, behoudt de moorddadige daad, opnieuw opgevoerd op het toneel, zijn raadselachtige karakter.
_________________



Photos Michiel Devijver























